FLESH AGAINST ERASURE: CORPOREAL TESTIMONY, NECROPOLITICAL INSCRIPTION, AND THE ARCHIVE OF FEELINGS IN DANTICAT’S THE FARMING OF BONES AND BULAWAYO’S WE NEED NEW NAMES / SILINMEYE KARŞI BEDEN: DANTICAT’IN THE FARMING OF BONES VE BULAWAYO’NUN WE NEED NEW NAMES ADLI ROMANLARINDA BEDENSEL TANIKLIK, NEKROPOLITIK YAZILIM VE DUYGULAR ARŞIVI

Abstract

Western trauma theory’s insistence on linguistic failure as trauma’s defining signature crystallised in Cathy Caruth’s formulation of the “unclaimed” wound that persists precisely through resistance to articulation has generated a consequential theoretical deafness: an incapacity to decode the registers through which colonised and displaced bodies bear witness. This article confronts that incapacity. Through comparative analysis of Edwidge Danticat’s The Farming of Bones (1998) and NoViolet Bulawayo’s We Need New Names (2013), I advance corporeal testimony as a concept naming the process by which traumatic historical experience inscribes itself somatically through sensory imprinting, bodily storage, intergenerational transmission via epigenetic and environmental pathways, and transformation into resistance consciousness. The theoretical architecture draws on Frantz Fanon’s historic-racial schema and his concept of affective tetanisation, Achille Mbembe’s necro politics and the production of death-worlds, Ann Cvetkovich’s archive of feelings, Lauren Berlant’s slow death, and Bessel van der Kolk’s neurobiology of somatic memory. Both novelists deploy smell, taste, touch, and physical metamorphosis as epistemological strategies, refusing Eurocentric assumptions about trauma’s unspeakability. Amabelle’s persistent coldness and Darling’s bruised voice register what official archives erase. The supposed unspeakability Caruthian models identify may reflect not trauma’s inherent nature but Western theory’s incapacity to decode corporeal registers. Bodies speak what mouths may not, and postcolonial literature has been developing vocabularies for that speech across both Caribbean and African contexts.

Batı travma kuramının dilsel çöküşü travmanın belirleyici özelliği olarak konumlandırması, Cathy Caruth’un ifadeye direnci yoluyla korunan “sahiplenilmemiş” yara kavramında kristalleşen Avrupa merkezci önyargı sömürgeleştirilmiş ve yerinden edilmiş bedenlerin gerçekte tanıklık ettiği kayıtları çözümleme kapasitesinden yoksun bir kuramsal sağırlık üretmiştir. Bu makale söz konusu sağırlıkla yüzleşmektedir. Edwidge Danticat’ın The Farming of Bones (1998) ve NoViolet Bulawayo’nun We Need New Names (2013) adlı romanlarının karşılaştırmalı çözümlemesi aracılığıyla, tarihsel travmatik deneyimin duyusal iz bırakma, bedensel depolama, kuşaklararası aktarım ve direniş bilincine dönüştürme yoluyla somatik olarak nasıl işlediğini adlandıran bedensel tanıklık (corporeal testimony) kavramını önermekteyim. Kuramsal yapı, Frantz Fanon’un tarihsel ırksal şeması ve affektif tetanizasyon kavramı, Achille Mbembe’nin nekropolitikası ve ölüm dünyaları üretimi, Ann Cvetkovich’in duygular arşivi, Lauren Berlant’ın yavaş ölüm kavramı ve Bessel van der Kolk’un somatik belleğin nörobiyolojisi üzerine inşa edilmektedir. Her iki romancı da koku, tat, dokunma ve fiziksel metamorfozu, travmanın söylenemezliğine ilişkin Avrupa merkezci varsayımları reddeden epistemolojik stratejiler olarak konumlandırmaktadır. Amabelle’in kalıcı soğukluğu Maydanoz Katliamı’ndan yıllar sonra dahi bedeninin nehir suyunun sıcaklığını koruması ve Darling’in berelenmiş sesi “kendi ülkemizde olmadığımız için kendi dillerimizi kullanamadık” (Bulawayo, 2013, s. 242) resmî arşivlerin sildiğini kaydetmektedir. Caruthçu modellerin tespit ettiği söylenemezlik, travmanın doğasını değil, Batı kuramının bedensel kayıtları çözme kapasitesizliğini yansıtıyor olabilir. Bedenler ağızların söyleyemediğini söyler ve postkolonyal edebiyat, hem Karayip hem de Afrika bağlamında bu konuşma için sözcükler geliştirmektedir.